English and Bisaya versions down below.
Domanda:
Ho fatto un fioretto quaresimale di non bere fino a Pasqua. Sono al 24° giorno senza bere e, oggi più che mai, per diversi motivi, sento il bisogno di bere. Commetto un peccato troppo grave?
Risposta:
1. Non aggiungere inutili pesi su te stessa, soprattutto se la vita ti sta già chiedendo di affrontare una dura prova.
Bere, con moderazione e senza perdere la lucidità, non è un peccato grave. L'astinenza e il digiuno della Quaresima rappresentano un percorso di crescita interiore e di riscoperta dell'amore di Dio. Questi gesti non servono a dimostrare chi è "più bravo", ma a risvegliare il cuore e rafforzare il legame con Gesù, il Figlio di Dio, che ci salva e ci ama.
2. Ci sono rischi, però, nel concentrarsi troppo sull'azione esteriore del digiuno e dell'astinenza, perdendo di vista l'amore e la misericordia. Alcuni pensano di ottenere la grazia con rigido impegno, ma la grazia è un dono di Dio, non il risultato di un sacrificio forzato. La libertà evangelica ci insegna che vince l'amore del Padre, lo stesso amore che accoglie con gioia il figlio prodigo. È attraverso la misericordia che riceviamo la grazia e, grazie a quell'amore, il peccato perde potere su chi confida in Gesù.
Se senti il bisogno di bere, non considerarlo un fallimento. Il fioretto è un'occasione per avvicinarti a Dio, non una condanna. Dopo un percorso di rinuncia, scopri che non sei brava perché sei perfetta, ma perché sei amata. È questa consapevolezza che ti rende libera da qualsiasi schiavitù, compresa quella dell'alcol.
3. Ti auguro un cammino quaresimale sereno e pieno di speranza. Non lasciare che questo percorso diventi una fonte di stress o ansia. La Quaresima è un'opportunità per aprire il cuore a Dio, per crescere nell'amore e vivere la gioia della sua misericordia.
Gesù ci ha insegnato che il nostro cammino spirituale non deve essere un'esibizione o un mero formalismo, ma un'espressione autentica di trasformazione interiore. In Matteo 6, 16-18, leggiamo:
"Quando digiunate, non assumete un'aria triste come gli ipocriti, che si sfigurano la faccia per far vedere agli altri che digiunano. In verità vi dico: hanno già ricevuto la loro ricompensa. Tu invece, quando digiuni, profùmati il capo e lavati il volto, affinché il tuo digiuno sia noto non agli uomini, ma al Padre tuo che è nel segreto; e il Padre tuo, che vede nel segreto, ti ricompenserà."
4. La Quaresima è un tempo prezioso per entrare in intimità con Dio, riflettere e purificare il cuore. È importante ricordare che il sacrificio e la penitenza non sono un fine, ma un mezzo per avvicinarci all'amore di Dio e aprirci alla misericordia verso gli altri.
San Paolo ci ricorda in 2 Corinzi 5, 20-21: "Siamo dunque ambasciatori di Cristo, come se Dio esortasse per mezzo nostro. Vi supplichiamo nel nome di Cristo: lasciatevi riconciliare con Dio. Colui che non aveva conosciuto peccato, Dio lo fece peccato per noi, affinché noi diventassimo giustizia di Dio in lui."
Durante la Quaresima, la vera conversione nasce dal cuore, non dai sacrifici esteriori. Dio guarda il nostro cuore, ed è in Lui che troviamo forza per vivere liberi, sereni e gioiosi. Non lasciare che paura o rigidità ti impediscano di godere della pace che solo il Signore può dare. La libertà in Cristo è un cammino verso una gioia profonda, che nasce da un cuore rinnovato.
5. Nel Vangelo di Matteo 11, 18-19, leggiamo: "Giovanni è venuto, non mangia e non beve, e dicono: 'Ha un demonio.' Il Figlio dell'uomo è venuto, mangia e beve, e dicono: 'Ecco un mangione e un beone, amico dei pubblicani e dei peccatori!' Ma la sapienza è stata riconosciuta giusta dalle sue opere."
Questo brano ci mostra le diverse reazioni della gente verso Giovanni Battista e Gesù. Giovanni, austero e isolato dai peccatori, suscitava sospetti. Gesù, al contrario, mangiava, beveva e si avvicinava ai peccatori, guadagnandosi critiche per il suo comportamento. Ma è proprio in questo che vediamo una grande lezione di amore e misericordia.
Gesù non ha mai evitato i peccatori, ma si è avvicinato a loro per guarire le loro ferite spirituali e offrire una nuova vita. Non temeva di "sporcarsi" con il peccato del mondo, ma portava compassione, trasformazione e redenzione.
6. Questo paradosso è il cuore del messaggio cristiano: Dio, pur essendo santo e senza peccato, sceglie di condividere la sua vita con coloro che la società considera emarginati. Non fa distinzioni tra giusti e peccatori, perché la sua missione è per tutti. Gesù non ci giudica, ma cammina con noi come un compagno di viaggio, per aiutarci a comprendere l'infinito amore di Dio.
In un mondo che spesso giudica e divide, Gesù ci invita a metterci nei panni degli altri e ad amare senza condannare. La sua vicinanza ai peccatori ci ricorda che nessuno è escluso dall'amore di Dio, e che la salvezza è un dono gratuito per tutti.
Conclusione : Gesù, 'amico dei peccatori', ci insegna a guardare al cuore delle persone, a superare le loro azioni sbagliate e a riconoscere in ognuno il potenziale di redenzione. Non dobbiamo mai dimenticare che tutti abbiamo bisogno della grazia di Dio. Solo accogliendo la sua misericordia, come ha fatto Gesù, possiamo diventare veri testimoni del Suo amore che salva. Chi è salvato, a sua volta, diventa strumento di salvezza per gli altri.
Tutti abbiamo bisogno di questa grazia del Signore, affinché nessuno possa vantarsi di se stesso. Come leggiamo in 1 Corinzi 1, 29-31:
'Perché nessuno possa vantarsi davanti a Dio. Ma per opera sua voi siete in Cristo Gesù, il quale per noi è diventato sapienza, giustizia, santificazione e redenzione, affinché, come sta scritto, chi si vanta si vanti nel Signore.'
English Version
Question: I made a Lenten resolution to abstain from drinking until Easter. Today marks my 24th day without drinking, but now, more than ever, I feel the need to drink for various reasons. Would this be a serious sin?
Answer:
1 Do not add unnecessary burdens to yourself, especially when life is already challenging you with a difficult trial. Drinking, in moderation and without losing clarity, is not a serious sin. Lenten fasting and abstinence are meant to be paths of inner growth and rediscovery of God's love. These practices are not about proving who is "better," but about awakening the heart and strengthening your bond with Jesus, the Son of God, who saves and loves us.
2 However, there are risks in focusing too much on the external act of fasting or abstinence while losing sight of love and mercy. Some believe grace can be earned through strict effort, but grace is God's gift, not the result of forced sacrifice. The freedom of the Gospel reminds us that it is the Father's love that prevails—the same love that welcomes the prodigal son with joy and celebration. Through mercy, we receive grace, and through this love, sin loses its power over those who trust in Jesus.
If you feel the need to drink, do not see it as a failure. A Lenten resolution is an opportunity to draw closer to God, not a condemnation. After a journey of self-denial, you realize you are not "good" because you are perfect, but because you are loved. This awareness frees you from any form of bondage, including to alcohol.
3 I wish you a serene and hopeful Lenten journey. Do not let this path become a source of stress or anxiety. Lent is an opportunity to open your heart to God, grow in love, and experience the joy of His mercy.
Jesus taught us that our spiritual journey should not be a display or mere formalism, but an authentic expression of inner transformation. In Matthew 6:16-18, we read: "When you fast, do not look somber as the hypocrites do, for they disfigure their faces to show others they are fasting. Truly I tell you, they have received their reward in full. But when you fast, put oil on your head and wash your face, so that it will not be obvious to others that you are fasting, but only to your Father, who is unseen; and your Father, who sees what is done in secret, will reward you."
4 Lent is a precious time to draw close to God, reflect, and purify the heart. Remember, sacrifice and penance are not ends in themselves, but means to grow closer to God's love and open ourselves to mercy for others.
St. Paul reminds us in 2 Corinthians 5:20-21: "We are therefore Christ’s ambassadors, as though God were making His appeal through us. We implore you on Christ’s behalf: Be reconciled to God. God made Him who had no sin to be sin for us, so that in Him we might become the righteousness of God."
True conversion during Lent comes from the heart, not from outward sacrifices. God sees our hearts, and it is through Him that we find the strength to live freely, peacefully, and joyfully. Do not let fear or rigidity prevent you from experiencing the peace that only the Lord can give. Freedom in Christ is a path to deep joy that flows from a renewed heart.
5 In Matthew 11:18-19, we read: "For John came neither eating nor drinking, and they say, ‘He has a demon.’ The Son of Man came eating and drinking, and they say, ‘Here is a glutton and a drunkard, a friend of tax collectors and sinners.’ But wisdom is proved right by her deeds."
This passage illustrates people's contrasting reactions to John the Baptist and Jesus. John, who lived in strict austerity and avoided sinners, was met with suspicion. Jesus, on the other hand, ate, drank, and befriended sinners, facing criticism for His approach. However, it is precisely in this contrast that we see a profound lesson of love and mercy.
Jesus never avoided sinners but approached them to heal their spiritual wounds and offer them a new life. He was not afraid to "get His hands dirty" with the world's sin but brought compassion, transformation, and redemption.
6 This paradox is the heart of the Christian message: God, though holy and without sin, chose to share His life with those considered outcasts by society. He makes no distinction between the righteous and sinners, as His mission is for everyone. Jesus does not judge us; He walks beside us as a companion, helping us to understand God's infinite love.
In a world that often judges and divides, Jesus invites us to put ourselves in others' shoes and to love without condemnation. His closeness to sinners reminds us that no one is excluded from God's love and that salvation is a free gift for all.
Conclusion: Jesus, the "friend of sinners," teaches us to look at people's hearts, to see beyond their mistakes, and to recognize the potential for redemption in everyone. We must never forget that we all need God's grace. By embracing His mercy, as Jesus did, we can become true witnesses to His saving love.
Those who are saved, in turn, become instruments of salvation for others. We all need this grace from the Lord so that no one may boast of themselves. As we read in 1 Corinthians 1:29-31: "So that no one may boast before God. It is because of Him that you are in Christ Jesus, who has become for us wisdom from God—that is, our righteousness, holiness, and redemption. Therefore, as it is written: ‘Let the one who boasts boast in the Lord.’
Bisaya Version.
Pangutana: Nagbuhat ko og Lenten resolution nga dili moinom hangtod sa Pasko sa Pagkabanhaw. Karong adlawa mao ang ika-24 nga adlaw nga wala ko moinom, apan karon, labaw pa sa tanan, gibati nako ang panginahanglan nga moinom tungod sa daghang rason. Akong nabuhat ba usa ka grabeng sala?
Tubag:
1 Ayaw pagdugang og dugang nga kabug-at sa imong kaugalingon, labi na kung ang kinabuhi nagahatag kanimo og lisod nga pagsulay. Ang pag-inom, nga adunay pagdumala ug dili mawagtang ang kahayag sa huna-huna, dili usa ka grabeng sala. Ang pagpuasa ug abstinence sa panahon sa Kuwaresma usa ka dalan sa pag-uswag sa sulod ug pagdiskobre sa gugma sa Diyos. Kini nga mga buhat dili alang sa pagpakita kung kinsa ang "mas maayo," apan alang sa pagpagmata sa kasingkasing ug paglig-on sa imong relasyon kang Hesus, ang Anak sa Diyos, nga nagluwas ug nagmahal kanato.
2 Bisan pa niana, adunay peligro sa pagpunting pag-ayo sa gawas nga buhat sa pagpuasa o abstinence ug mawala ang gugma ug kaluoy. Ang uban nagtuo nga ang grasya maangkon pinaagi sa pinugos nga paningkamot, apan ang grasya mao ang gasa sa Diyos, dili resulta sa pinugos nga sakripisyo. Ang kagawasan nga gihatud sa ebanghelyo nagatudlo kanato nga ang gugma sa Amahan mao ang magadaug—ang sama nga gugma nga nagpasaylo sa anak nga nagpasaylo uban sa kalipay ug pagsaulog. Pinaagi sa kaluoy, makadawat kita og grasya, ug pinaagi niini nga gugma, mawala ang gahum sa sala sa mga nagsalig kang Hesus.
Kung gibati nimo ang panginahanglan nga moinom, ayaw tan-awa kini ingon usa ka kapakyasan. Ang Lenten resolution usa ka higayon nga makadool sa Diyos, dili usa ka silot. Human sa usa ka pagbiya sa kaugalingon, imong maamgohan nga dili ka "maayo" tungod kay perpekto ka, apan tungod kay gipangga ka. Kini nga pagdiskobre magapahigawas kanimo gikan sa bisan unsang porma sa pagkaulipon, lakip na ang pagkalipay sa alkohol.
3 Naghandum ko og malinawon ug malampuson nga Lenten journey alang kanimo. Ayaw pag-alaw nga kini nga dalan mahimong usa ka tinubdan sa stress o kabalaka. Ang Kuwaresma usa ka higayon nga ablihan ang kasingkasing sa Diyos, magtubo sa gugma, ug masinati ang kalipay sa iyang kaluoy.
Si Hesus nagtudlo kanato nga ang atong espirituwal nga panaw dili kinahanglan usa ka pasundayag o formalismo, apan usa ka tinuod nga pagpasundayag sa sulod nga pagbag-o. Sa Mateo 6:16-18, mabasa nato:
"Kon kamo magpuasa, ayaw pagpakita nga masulub-on sama sa mga tigpakaaron-ingnon, nga ilang gihimong masulub-on ang ilang nawong aron makita sa uban nga sila nagpuasa. Tinuod nga ako magasulti kaninyo: Nadawat na nila ang ilang ganti. Apan kon kamo magpuasa, magpahid kamo og lana sa ulo ug maghugas sa nawong, aron kini dili klaro sa uban nga kamo nagpuasa, apan lamang sa inyong Amahan nga dili makita; ug ang inyong Amahan, nga makita ang inyong buhat nga tinago, magaganti kaninyo."
4 Ang Kuwaresma usa ka bililhon nga panahon alang sa pagduol sa Diyos, paghunahuna, ug paglimpyo sa kasingkasing. Hinumdumi, ang sakripisyo ug penitensya dili kataposan, apan usa ka paagi nga makadool kita sa gugma sa Diyos ug magabukas sa kaluoy alang sa uban.
Si San Pablo nagpasabot kanato sa 2 Corinto 5:20-21: "Busa kita mga ambahador ni Cristo, ingon nga pinaagi kanato ang Diyos nagaawhag. Nagahangyo kami alang kang Cristo: Pauswa kamo sa Dios. Ang Ginoo nga wala makaila sa sala gihimo sa Diyos nga sala alang kanato aron pinaagi kaniya mahimo kitang pagkamatarung sa Dios."
Ang tinuod nga pagbag-o sa Kuwaresma nagagikan sa kasingkasing, dili sa gawas nga mga sakripisyo. Ang Diyos motan-aw sa atong kasingkasing, ug pinaagi kaniya makakaplag kita og kusog nga mabuhi nga gawasnon, malinawon, ug malipay. Ayaw pag-alaw sa kahadlok o pagkamapinugos nga maapektuhan ang kalinaw nga gihatag ra sa Ginoo. Ang kagawasan diha ni Cristo usa ka dalan padulong sa kinahitas-an nga kalipay nga nagagikan sa bag-o nga kasingkasing.
5 Sa Mateo 11:18-19, mabasa nato:
"Kay si Juan miabut nga wala mangkaon ni manginom, ug sila miingon, ‘Adunay daotang espiritu.’ Ang Anak sa Tawo miabut nga nagakaon ug nagainom, ug sila miingon, ‘Tan-awa, usa ka magkaon ug mag-inom, higala sa mga maniningil ug mga makasasala.’ Apan ang kaalam gipamatud-an sa iyang mga buhat."
Kini nga bersikulo nagpakita sa nagkalain-laing reaksyon sa mga tawo ngadto kang Juan Bautista ug kang Hesus. Si Juan, nga nabuhi sa mahigpit nga pagka-austero ug nagpugong sa mga makasasala, gitagaan og duda. Si Hesus, sa laing bahin, nagakaon, nagainom, ug naghigala sa mga makasasala, apan nakadawat siya og mga pagbatikos alang sa iyang pamaagi. Apan kini mismo ang nagapakita og lalom nga leksyon bahin sa gugma ug kaluoy.
Si Hesus wala naglikay sa mga makasasala apan miduol kanila aron ayohon ang ilang mga samad espirituwal ug ihatag kanila ang usa ka bag-ong kinabuhi. Dili siya nahadlok nga "mahugawan" sa sala sa kalibutan, apan midala og kalooy, pagbag-o, ug pagluwas.
6 Kini nga paradokso mao ang kinauyokan sa mensahe Kristohanon: Ang Diyos, bisan walay sala ug balaan, nagpili nga ipaambit ang iyang kinabuhi ngadto sa mga tawong giisip nga mga sulogoon sa katilingban. Wala siya magbuhat og kalainan taliwala sa mga matarong ug makasasala, kay ang iyang misyon alang sa tanan. Si Hesus dili maghukom kanato; siya nagalakaw uban kanato isip usa ka kauban, aron matabangan kita nga masabtan ang walay kinutuban nga gugma sa Diyos.
Sa usa ka kalibutan nga kanunay maghukom ug magbuhat og kalainan, si Hesus nagdapit kanato nga ibutang ang atong kaugalingon sa kahimtang sa uban ug higugmaon sila nga walay pagtamay. Ang iyang kahaduol sa mga makasasala nagapahinumdom kanato nga walay usa nga wala ilakip sa gugma sa Diyos, ug ang kaluwasan usa ka libre nga gasa alang sa tanan.
Konklusyon: Si Hesus, ang "higala sa mga makasasala," nagtudlo kanato sa pagtan-aw sa mga kasingkasing sa mga tawo, sa pagtan-aw labaw pa sa ilang mga sayop, ug sa pagkahibalo sa potensyal alang sa katubosanan diha sa matag-usa. Dili nato kalimtan nga kitang tanan nanginahanglan sa grasya sa Diyos. Pinaagi sa pagdawat sa iyang kalooy, sama sa gibuhat ni Hesus, mahimo kitang tinuod nga mga saksi sa iyang nagaluas nga gugma.
Ang mga giluwas, sa laing bahin, mahimo nga mga instrumento sa kaluwasan alang sa uban. Kitang tanan nagkinahanglan niining grasya gikan sa Ginoo aron walay magpasigarbo sa kaugalingon. Sama sa atong mabasa sa 1 Corinto 1:29-31: "Aron walay bisan kinsa nga magpasigarbo atubangan sa Diyos. Tungod kaniya, kamo anaa kang Cristo Jesus, nga mao ang nahimong kaalam gikan sa Diyos—nga mao ang atong pagkamatarung, pagkabalaan, ug katubosanan. Busa, sumala sa nahisulat: ‘Ang magapasigarbo, magapasigarbo diha sa Ginoo.’"
Ang tinuod nga pagbag-o sa panahon sa Kuwaresma nagagikan sa kasingkasing, dili sa gawas nga mga sakripisyo. Ang Diyos motan-aw sa atong mga kasingkasing, ug pinaagi kaniya atong makaplagan ang kusog nga mabuhi nga gawasnon, malinawon, ug malipay. Ayaw itugot nga ang kahadlok o pagkapintig magbabag sa imong kasinatian sa kalinaw nga ang Ginoo lamang ang makahatag. Ang kagawasan diha kang Cristo usa ka dalan padulong sa lalom nga kalipay nga nagagikan sa usa ka bag-ong kasingkasing.
Sa Mateo 11:18-19, mabasa nato: "Kay si Juan miabut nga wala mangkaon ni manginom, ug sila miingon, ‘Adunay daotang espiritu.’ Ang Anak sa Tawo miabut nga nagakaon ug nagainom, ug sila miingon, ‘Tan-awa, usa ka magkaon ug mag-inom, higala sa mga maniningil ug mga makasasala.’ Apan ang kaalam gipamatud-an sa iyang mga buhat."
Kini nga bersikulo nagpakita sa nagkalain-laing reaksyon sa mga tawo ngadto kang Juan Bautista ug kang Hesus. Si Juan, nga nabuhi sa mahigpit nga pagka-austero ug nagpugong sa mga makasasala, gitagaan og duda. Si Hesus, sa laing bahin, nagakaon, nagainom, ug naghigala sa mga makasasala, apan nakadawat siya og mga pagbatikos alang sa iyang pamaagi. Apan kini mismo ang nagapakita og lalom nga leksyon bahin sa gugma ug kaluoy.
Si Hesus wala naglikay sa mga makasasala apan miduol kanila aron ayohon ang ilang mga samad espirituwal ug ihatag kanila ang usa ka bag-ong kinabuhi. Dili siya nahadlok nga "mahugawan" sa sala sa kalibutan, apan midala og kalooy, pagbag-o, ug pagluwas.
Kini nga paradokso mao ang kinauyokan sa mensahe Kristohanon: Ang Diyos, bisan walay sala ug balaan, nagpili nga ipaambit ang iyang kinabuhi ngadto sa mga tawong giisip nga mga sulogoon sa katilingban. Wala siya magbuhat og kalainan taliwala sa mga matarong ug makasasala, kay ang iyang misyon alang sa tanan. Si Hesus dili maghukom kanato; siya nagalakaw uban kanato isip usa ka kauban, aron matabangan kita nga masabtan ang walay kinutuban nga gugma sa Diyos.
Sa usa ka kalibutan nga kanunay maghukom ug magbuhat og kalainan, si Hesus nagdapit kanato nga ibutang ang atong kaugalingon sa kahimtang sa uban ug higugmaon sila nga walay pagtamay. Ang iyang kahaduol sa mga makasasala nagapahinumdom kanato nga walay usa nga wala ilakip sa gugma sa Diyos, ug ang kaluwasan usa ka libre nga gasa alang sa tanan.
Konklusyon: Si Hesus, ang "higala sa mga makasasala," nagtudlo kanato sa pagtan-aw sa mga kasingkasing sa mga tawo, sa pagtan-aw labaw pa sa ilang mga sayop, ug sa pagkahibalo sa potensyal alang sa katubosanan diha sa matag-usa. Dili nato kalimtan nga kitang tanan nanginahanglan sa grasya sa Diyos. Pinaagi sa pagdawat sa iyang kalooy, sama sa gibuhat ni Hesus, mahimo kitang tinuod nga mga saksi sa iyang nagaluas nga gugma.
Ang mga giluwas, sa laing bahin, mahimo nga mga instrumento sa kaluwasan alang sa uban. Kitang tanan nagkinahanglan niining grasya gikan sa Ginoo aron walay magpasigarbo sa kaugalingon. Sama sa atong mabasa sa 1 Corinto 1:29-31: "Aron walay bisan kinsa nga magpasigarbo atubangan sa Diyos. Tungod kaniya, kamo anaa kang Cristo Jesus, nga mao ang nahimong kaalam gikan sa Diyos—nga mao ang atong pagkamatarung, pagkabalaan, ug katubosanan. Busa, sumala sa nahisulat: ‘Ang magapasigarbo, magapasigarbo diha sa Ginoo.’"
2 Bisan pa niana, adunay peligro sa pagpunting pag-ayo sa gawas nga buhat sa pagpuasa o abstinence ug mawala ang gugma ug kaluoy. Ang uban nagtuo nga ang grasya maangkon pinaagi sa pinugos nga paningkamot, apan ang grasya mao ang gasa sa Diyos, dili resulta sa pinugos nga sakripisyo. Ang kagawasan nga gihatud sa ebanghelyo nagatudlo kanato nga ang gugma sa Amahan mao ang magadaug—ang sama nga gugma nga nagpasaylo sa anak nga nagpasaylo uban sa kalipay ug pagsaulog. Pinaagi sa kaluoy, makadawat kita og grasya, ug pinaagi niini nga gugma, mawala ang gahum sa sala sa mga nagsalig kang Hesus.
Kung gibati nimo ang panginahanglan nga moinom, ayaw tan-awa kini ingon usa ka kapakyasan. Ang Lenten resolution usa ka higayon nga makadool sa Diyos, dili usa ka silot. Human sa usa ka pagbiya sa kaugalingon, imong maamgohan nga dili ka "maayo" tungod kay perpekto ka, apan tungod kay gipangga ka. Kini nga pagdiskobre magapahigawas kanimo gikan sa bisan unsang porma sa pagkaulipon, lakip na ang pagkalipay sa alkohol.
3 Naghandum ko og malinawon ug malampuson nga Lenten journey alang kanimo. Ayaw pag-alaw nga kini nga dalan mahimong usa ka tinubdan sa stress o kabalaka. Ang Kuwaresma usa ka higayon nga ablihan ang kasingkasing sa Diyos, magtubo sa gugma, ug masinati ang kalipay sa iyang kaluoy.
Si Hesus nagtudlo kanato nga ang atong espirituwal nga panaw dili kinahanglan usa ka pasundayag o formalismo, apan usa ka tinuod nga pagpasundayag sa sulod nga pagbag-o. Sa Mateo 6:16-18, mabasa nato:
"Kon kamo magpuasa, ayaw pagpakita nga masulub-on sama sa mga tigpakaaron-ingnon, nga ilang gihimong masulub-on ang ilang nawong aron makita sa uban nga sila nagpuasa. Tinuod nga ako magasulti kaninyo: Nadawat na nila ang ilang ganti. Apan kon kamo magpuasa, magpahid kamo og lana sa ulo ug maghugas sa nawong, aron kini dili klaro sa uban nga kamo nagpuasa, apan lamang sa inyong Amahan nga dili makita; ug ang inyong Amahan, nga makita ang inyong buhat nga tinago, magaganti kaninyo."
4 Ang Kuwaresma usa ka bililhon nga panahon alang sa pagduol sa Diyos, paghunahuna, ug paglimpyo sa kasingkasing. Hinumdumi, ang sakripisyo ug penitensya dili kataposan, apan usa ka paagi nga makadool kita sa gugma sa Diyos ug magabukas sa kaluoy alang sa uban.
Si San Pablo nagpasabot kanato sa 2 Corinto 5:20-21: "Busa kita mga ambahador ni Cristo, ingon nga pinaagi kanato ang Diyos nagaawhag. Nagahangyo kami alang kang Cristo: Pauswa kamo sa Dios. Ang Ginoo nga wala makaila sa sala gihimo sa Diyos nga sala alang kanato aron pinaagi kaniya mahimo kitang pagkamatarung sa Dios."
Ang tinuod nga pagbag-o sa Kuwaresma nagagikan sa kasingkasing, dili sa gawas nga mga sakripisyo. Ang Diyos motan-aw sa atong kasingkasing, ug pinaagi kaniya makakaplag kita og kusog nga mabuhi nga gawasnon, malinawon, ug malipay. Ayaw pag-alaw sa kahadlok o pagkamapinugos nga maapektuhan ang kalinaw nga gihatag ra sa Ginoo. Ang kagawasan diha ni Cristo usa ka dalan padulong sa kinahitas-an nga kalipay nga nagagikan sa bag-o nga kasingkasing.
5 Sa Mateo 11:18-19, mabasa nato:
"Kay si Juan miabut nga wala mangkaon ni manginom, ug sila miingon, ‘Adunay daotang espiritu.’ Ang Anak sa Tawo miabut nga nagakaon ug nagainom, ug sila miingon, ‘Tan-awa, usa ka magkaon ug mag-inom, higala sa mga maniningil ug mga makasasala.’ Apan ang kaalam gipamatud-an sa iyang mga buhat."
Kini nga bersikulo nagpakita sa nagkalain-laing reaksyon sa mga tawo ngadto kang Juan Bautista ug kang Hesus. Si Juan, nga nabuhi sa mahigpit nga pagka-austero ug nagpugong sa mga makasasala, gitagaan og duda. Si Hesus, sa laing bahin, nagakaon, nagainom, ug naghigala sa mga makasasala, apan nakadawat siya og mga pagbatikos alang sa iyang pamaagi. Apan kini mismo ang nagapakita og lalom nga leksyon bahin sa gugma ug kaluoy.
Si Hesus wala naglikay sa mga makasasala apan miduol kanila aron ayohon ang ilang mga samad espirituwal ug ihatag kanila ang usa ka bag-ong kinabuhi. Dili siya nahadlok nga "mahugawan" sa sala sa kalibutan, apan midala og kalooy, pagbag-o, ug pagluwas.
6 Kini nga paradokso mao ang kinauyokan sa mensahe Kristohanon: Ang Diyos, bisan walay sala ug balaan, nagpili nga ipaambit ang iyang kinabuhi ngadto sa mga tawong giisip nga mga sulogoon sa katilingban. Wala siya magbuhat og kalainan taliwala sa mga matarong ug makasasala, kay ang iyang misyon alang sa tanan. Si Hesus dili maghukom kanato; siya nagalakaw uban kanato isip usa ka kauban, aron matabangan kita nga masabtan ang walay kinutuban nga gugma sa Diyos.
Sa usa ka kalibutan nga kanunay maghukom ug magbuhat og kalainan, si Hesus nagdapit kanato nga ibutang ang atong kaugalingon sa kahimtang sa uban ug higugmaon sila nga walay pagtamay. Ang iyang kahaduol sa mga makasasala nagapahinumdom kanato nga walay usa nga wala ilakip sa gugma sa Diyos, ug ang kaluwasan usa ka libre nga gasa alang sa tanan.
Konklusyon: Si Hesus, ang "higala sa mga makasasala," nagtudlo kanato sa pagtan-aw sa mga kasingkasing sa mga tawo, sa pagtan-aw labaw pa sa ilang mga sayop, ug sa pagkahibalo sa potensyal alang sa katubosanan diha sa matag-usa. Dili nato kalimtan nga kitang tanan nanginahanglan sa grasya sa Diyos. Pinaagi sa pagdawat sa iyang kalooy, sama sa gibuhat ni Hesus, mahimo kitang tinuod nga mga saksi sa iyang nagaluas nga gugma.
Ang mga giluwas, sa laing bahin, mahimo nga mga instrumento sa kaluwasan alang sa uban. Kitang tanan nagkinahanglan niining grasya gikan sa Ginoo aron walay magpasigarbo sa kaugalingon. Sama sa atong mabasa sa 1 Corinto 1:29-31: "Aron walay bisan kinsa nga magpasigarbo atubangan sa Diyos. Tungod kaniya, kamo anaa kang Cristo Jesus, nga mao ang nahimong kaalam gikan sa Diyos—nga mao ang atong pagkamatarung, pagkabalaan, ug katubosanan. Busa, sumala sa nahisulat: ‘Ang magapasigarbo, magapasigarbo diha sa Ginoo.’"
Ang tinuod nga pagbag-o sa panahon sa Kuwaresma nagagikan sa kasingkasing, dili sa gawas nga mga sakripisyo. Ang Diyos motan-aw sa atong mga kasingkasing, ug pinaagi kaniya atong makaplagan ang kusog nga mabuhi nga gawasnon, malinawon, ug malipay. Ayaw itugot nga ang kahadlok o pagkapintig magbabag sa imong kasinatian sa kalinaw nga ang Ginoo lamang ang makahatag. Ang kagawasan diha kang Cristo usa ka dalan padulong sa lalom nga kalipay nga nagagikan sa usa ka bag-ong kasingkasing.
Sa Mateo 11:18-19, mabasa nato: "Kay si Juan miabut nga wala mangkaon ni manginom, ug sila miingon, ‘Adunay daotang espiritu.’ Ang Anak sa Tawo miabut nga nagakaon ug nagainom, ug sila miingon, ‘Tan-awa, usa ka magkaon ug mag-inom, higala sa mga maniningil ug mga makasasala.’ Apan ang kaalam gipamatud-an sa iyang mga buhat."
Kini nga bersikulo nagpakita sa nagkalain-laing reaksyon sa mga tawo ngadto kang Juan Bautista ug kang Hesus. Si Juan, nga nabuhi sa mahigpit nga pagka-austero ug nagpugong sa mga makasasala, gitagaan og duda. Si Hesus, sa laing bahin, nagakaon, nagainom, ug naghigala sa mga makasasala, apan nakadawat siya og mga pagbatikos alang sa iyang pamaagi. Apan kini mismo ang nagapakita og lalom nga leksyon bahin sa gugma ug kaluoy.
Si Hesus wala naglikay sa mga makasasala apan miduol kanila aron ayohon ang ilang mga samad espirituwal ug ihatag kanila ang usa ka bag-ong kinabuhi. Dili siya nahadlok nga "mahugawan" sa sala sa kalibutan, apan midala og kalooy, pagbag-o, ug pagluwas.
Kini nga paradokso mao ang kinauyokan sa mensahe Kristohanon: Ang Diyos, bisan walay sala ug balaan, nagpili nga ipaambit ang iyang kinabuhi ngadto sa mga tawong giisip nga mga sulogoon sa katilingban. Wala siya magbuhat og kalainan taliwala sa mga matarong ug makasasala, kay ang iyang misyon alang sa tanan. Si Hesus dili maghukom kanato; siya nagalakaw uban kanato isip usa ka kauban, aron matabangan kita nga masabtan ang walay kinutuban nga gugma sa Diyos.
Sa usa ka kalibutan nga kanunay maghukom ug magbuhat og kalainan, si Hesus nagdapit kanato nga ibutang ang atong kaugalingon sa kahimtang sa uban ug higugmaon sila nga walay pagtamay. Ang iyang kahaduol sa mga makasasala nagapahinumdom kanato nga walay usa nga wala ilakip sa gugma sa Diyos, ug ang kaluwasan usa ka libre nga gasa alang sa tanan.
Konklusyon: Si Hesus, ang "higala sa mga makasasala," nagtudlo kanato sa pagtan-aw sa mga kasingkasing sa mga tawo, sa pagtan-aw labaw pa sa ilang mga sayop, ug sa pagkahibalo sa potensyal alang sa katubosanan diha sa matag-usa. Dili nato kalimtan nga kitang tanan nanginahanglan sa grasya sa Diyos. Pinaagi sa pagdawat sa iyang kalooy, sama sa gibuhat ni Hesus, mahimo kitang tinuod nga mga saksi sa iyang nagaluas nga gugma.
Ang mga giluwas, sa laing bahin, mahimo nga mga instrumento sa kaluwasan alang sa uban. Kitang tanan nagkinahanglan niining grasya gikan sa Ginoo aron walay magpasigarbo sa kaugalingon. Sama sa atong mabasa sa 1 Corinto 1:29-31: "Aron walay bisan kinsa nga magpasigarbo atubangan sa Diyos. Tungod kaniya, kamo anaa kang Cristo Jesus, nga mao ang nahimong kaalam gikan sa Diyos—nga mao ang atong pagkamatarung, pagkabalaan, ug katubosanan. Busa, sumala sa nahisulat: ‘Ang magapasigarbo, magapasigarbo diha sa Ginoo.’"
No comments:
Post a Comment