8° giovedì di S. Rita - Parrocchia S. Maria Assunta - Cattedrale di Sora
English and Bisaya Translation down below
Il Bene e il male
Sant'Agostino ha affrontato il problema del male in modo profondo e innovativo, cercando di rispondere alla domanda: "Se Dio è buono e onnipotente, da dove viene il male?" La sua riflessione si sviluppa principalmente per confutare le dottrine manichee, che sostenevano l'esistenza di due principi opposti: uno buono e uno malvagio.
Secondo Agostino, il male non ha una consistenza ontologica, cioè non esiste come entità autonoma. Egli lo definisce come una privatio boni, ovvero una mancanza di bene.
Il male non è una creazione di Dio, ma il risultato della libertà umana e della scelta di allontanarsi dal bene supremo, che è Dio. In altre parole, il male è l'assenza di bene, così come il buio è l'assenza di luce.
+ Agostino distingue tre tipi di male:
1. Male metafisico: L'imperfezione intrinseca delle creature rispetto alla perfezione divina.
2. Male morale: Il peccato, che deriva dalla libera scelta dell'uomo di preferire un bene minore a uno maggiore.
3. Male fisico: La sofferenza e le disuguaglianze, che possono avere un valore educativo e redentivo.
Il Male nella Sacra Scrittura e il Potere di Gesù
Il tema del male attraversa tutta la Sacra Scrittura, dalla Genesi all’Apocalisse, rivelando il disegno di Dio per redimere l’umanità e sconfiggere il male attraverso il Suo potere.
Nella Bibbia, il male si presenta in molte forme:
Il peccato originale: Il male entra nel mondo con la disobbedienza di Adamo ed Eva (Genesi 3). Questo evento segna la separazione tra l’uomo e Dio, introducendo sofferenza e morte.
Il male morale e il peccato umano: L’Antico Testamento narra come il peccato si diffonda nell’umanità, attraverso episodi come il fratricidio di Caino e Abele (Genesi 4) e la corruzione al tempo di Noè (Genesi 6).
Il male fisico e la sofferenza: Si manifesta nelle calamità naturali, nelle malattie e nelle ingiustizie subite, spesso vissute dal popolo d’Israele come prova o conseguenza del peccato.
Il male spirituale: Satana e le forze demoniache sono riconosciute come avversari di Dio e della Sua volontà (Giobbe 1; Zaccaria 3). Il male spirituale tenta di distogliere l’uomo dal rapporto con Dio.
Tuttavia, attraverso tutta la Scrittura, Dio si rivela più grande del male, guidando il Suo popolo verso la redenzione e la salvezza.
Il Potere di Gesù contro il Male
Con l’incarnazione di Cristo, il male è affrontato direttamente in un modo unico e definitivo. Gesù si presenta come il Salvatore che non solo perdona il peccato, ma trionfa sul male in tutte le sue forme.
Potere di Gesù sui demoni: Nei Vangeli, Gesù dimostra la Sua autorità sugli spiriti maligni. Esempi come l’espulsione dei demoni nel posseduto di Gerasa (Marco 5:1-20) mostrano che Gesù è il vincitore definitivo sulla presenza del male spirituale.
Guarigione delle ferite del male fisico: Gesù guarisce i malati e consola i sofferenti, mostrando che il Suo potere va oltre le leggi naturali. La resurrezione di Lazzaro (Giovanni 11) è un esempio potente del trionfo di Cristo sulla morte, che rappresenta il frutto ultimo del peccato.
Potere contro il peccato: Il sacrificio di Gesù sulla croce è l’evento centrale del combattimento contro il male. La croce, che sembra una vittoria del male, diventa il simbolo della salvezza. Gesù prende su di Sé il peccato del mondo e lo redime, offrendo all’umanità una nuova via per la riconciliazione con Dio.
La risurrezione: vittoria definitiva: Con la Sua risurrezione, Gesù sconfigge il male e la morte. Egli mostra che il potere di Dio è superiore a qualsiasi forza distruttiva. La risurrezione è il segno del nuovo inizio, dove il bene trionfa per sempre.
Il Messaggio di Speranza
Il messaggio della Scrittura è chiaro: il male non ha l’ultima parola. Gesù, con il Suo amore e il Suo sacrificio, è il vincitore definitivo sul male. Egli invita i Suoi discepoli a partecipare a questa vittoria attraverso la fede, la preghiera e la testimonianza. Come dice l’apostolo Paolo: ”Dov’è, o morte, la tua vittoria? Dov’è, o morte, il tuo pungiglione?” (1 Corinzi 15:55).
Ogni credente è chiamato a vivere con fiducia in questa verità e a portare il potere redentivo di Cristo nel mondo, combattendo il male con il bene.
Preghiera del ottova giovedì
O gloriosa Santa Rita da Cascia, astro radioso della cristianità, tu che sei venerata quale santa dei casi impossibili, hai saputo incarnare il supremo trionfo della fede e della grazia divina. La tua incrollabile fiducia nell’amore redentore di Cristo ti ha elevata oltre le pene terrene, rendendoti un esempio luminoso di speranza e di carità. Nella tua incessante contemplazione delle ferite del Nostro Signore, hai trovato la fonte inesauribile della tua forza, volgendo lo sguardo alle spine che, crudeli, trafissero il suo capo e da cui sgorgò il sangue salvifico, testimone del sacrificio supremo per l’umanità.
Questa sacra visione, che impresse sul mantello della Veronica un segno indelebile di divina misericordia, ti ha ispirata a vivere come strumento di pace e di amore. Prega, o gloriosa Rita, affinché anche noi possiamo innalzare il nostro spirito verso l’Eterno, ottenere fede salda e divenire testimoni del potere dell’Altissimo. Fa’ che le nostre suppliche, quando esaudite, celebrino le meraviglie divine e proclamino la potenza infinita dell’amore di Dio, affinché la gloria del Padre sia manifestata per sempre nel mondo.
Breve riflessione sulla vita di Santa Rita
Santa Rita da Cascia affrontò numerose difficoltà nel corso della sua vita, segnate da profondi dolori che non serve richiamare. Tuttavia, fu proprio attraverso queste prove che la sua forza spirituale si rafforzò ulteriormente, permettendole di trovare nella fede e nella preghiera un conforto e una guida costanti. Già amante della pace prima ancora di entrare in monastero, questa inclinazione naturale si amplificò grazie alle letture spirituali e ai pii esercizi di carità e misericordia. Santa Rita visse con l’intento di combattere sempre il male, scegliendo l’amore e la mitezza di Gesù come strumenti di vittoria. Promotrice instancabile di pace, non ebbe mai paura di testimoniare il Vangelo, anche di fronte alle tensioni che la vita le pose innanzi.
Il cuore della sua forza risiedeva nella preghiera e nel perdono, armi divine contro il male. Sant’Agostino ci insegna che "Il male non è altro che la privazione del bene". Questo profondo concetto illuminò l’intera esistenza di Santa Rita: il perdono, il suo amore per Cristo e la contemplazione del crocifisso divennero il baluardo contro ogni mancanza di bene, colmando quel vuoto con l’amore divino. Agostino afferma inoltre che "Dio non permetterebbe il male, se non fosse così potente da trarne il bene". Santa Rita incarnò pienamente questo principio, trasformando il dolore e le avversità in occasioni di crescita spirituale e misericordia.
Fece suo anche un altro celebre pensiero di Sant’Agostino: "La speranza ha due bellissimi figli: lo sdegno e il coraggio. Lo sdegno per le cose come sono, e il coraggio per cambiarle". Attraverso il suo esempio, dimostrò che affrontare il male con fede e amore può condurre alla vera redenzione e alla pace interiore.
--------- English Version ---------
8th Thursday of Saint Rita - Parish of St. Mary Assunta - Cathedral of Sora
Good and Evil Saint Augustine approached the problem of evil with profound insight and innovation, seeking to answer the question: "If God is good and omnipotent, where does evil come from?" His reflections mainly aimed to refute Manichean doctrines, which argued for the existence of two opposing principles: one good and one evil.
According to Augustine, evil lacks ontological substance—it does not exist as an autonomous entity. He defined it as a privatio boni, or the absence of good. Evil is not a creation of God but rather the result of human freedom and the choice to distance oneself from the supreme good, which is God. In other words, evil is the absence of good, just as darkness is the absence of light.
Augustine distinguishes three types of evil:
Metaphysical evil: The intrinsic imperfection of creatures compared to divine perfection.
Moral evil: Sin, which arises from the free choice of man to prefer a lesser good over a greater one.
Physical evil: Suffering and inequalities, which may hold educational and redemptive value.
Evil in Sacred Scripture and the Power of Jesus The theme of evil runs throughout Sacred Scripture, from Genesis to Revelation, revealing God's plan to redeem humanity and defeat evil through His power.
In the Bible, evil manifests in various forms:
Original sin: Evil entered the world through Adam and Eve’s disobedience (Genesis 3). This event marks the separation between humanity and God, introducing suffering and death.
Moral evil and human sin: The Old Testament describes how sin spreads throughout humanity, illustrated by episodes like Cain and Abel’s fratricide (Genesis 4) and corruption during Noah’s time (Genesis 6).
Physical evil and suffering: Manifested in natural disasters, diseases, and injustices, often experienced by the people of Israel as tests or consequences of sin.
Spiritual evil: Satan and demonic forces are acknowledged as adversaries to God and His will (Job 1; Zechariah 3). Spiritual evil aims to divert humanity from its relationship with God.
Yet, throughout Scripture, God reveals Himself as greater than evil, leading His people toward redemption and salvation.
Jesus’ Power Against Evil Through the incarnation of Christ, evil is directly confronted in a unique and definitive way. Jesus emerges as the Savior who not only forgives sin but triumphs over evil in all its forms.
Jesus’ power over demons: In the Gospels, Jesus demonstrates His authority over evil spirits. Examples like the expulsion of demons in the Gerasene demoniac (Mark 5:1–20) highlight Jesus as the ultimate victor over spiritual evil.
Healing the wounds of physical evil: Jesus heals the sick and consoles the suffering, showing that His power transcends natural laws. The resurrection of Lazarus (John 11) powerfully exemplifies Christ’s triumph over death, the ultimate consequence of sin.
Victory over sin: Jesus’ sacrifice on the cross is the central event in the battle against evil. What appears to be evil’s victory—the cross—becomes the symbol of salvation. Jesus bears the sin of the world and redeems it, offering humanity a new path to reconciliation with God.
The resurrection: ultimate victory: Through His resurrection, Jesus defeats evil and death. He demonstrates that God’s power is greater than any destructive force. The resurrection marks a new beginning, where good triumphs eternally.
A Message of Hope The message of Scripture is clear: evil does not have the final word. Through His love and sacrifice, Jesus is the definitive victor over evil. He invites His disciples to share in this victory through faith, prayer, and witness. As the apostle Paul declares: “Where, O death, is your victory? Where, O death, is your sting?” (1 Corinthians 15:55).
Each believer is called to live confidently in this truth and bring Christ’s redemptive power into the world, combating evil with good.
Prayer for the 8th Thursday
O glorious Saint Rita of Cascia, radiant star of Christianity, you who are venerated as the saint of impossible cases, you embodied the supreme triumph of faith and divine grace. Your unwavering trust in Christ's redeeming love lifted you above earthly suffering, making you a luminous example of hope and charity. In your constant contemplation of the wounds of Our Lord, you found the inexhaustible source of your strength, focusing on the crown of thorns that pierced His head, spilling salvific blood—a testament to His supreme sacrifice for humanity.
This sacred vision, which left an indelible mark on Veronica’s veil, inspired you to live as an instrument of peace and love. Pray, O glorious Rita, that we too may lift our spirits to the Eternal, gain steadfast faith, and become witnesses to the power of the Most High. May our supplications, once answered, celebrate divine wonders and proclaim the infinite power of God's love, so that the glory of the Father may be revealed forever in the world.
Brief narration of St. Rita's spirituality
Santa Rita of Cascia faced numerous challenges throughout her life, marked by profound sorrows that need not be recalled here. Yet, it was precisely through these trials that her spiritual strength grew even stronger, enabling her to find constant comfort and guidance in faith and prayer. A lover of peace even before entering the monastery, this natural inclination was amplified by her spiritual readings and her devout practices of charity and mercy. Santa Rita lived with the steadfast purpose of always combating evil, choosing the love and gentleness of Jesus as her weapons for victory. As a tireless promoter of peace, she was never afraid to bear witness to the Gospel, even in the face of the tensions life brought her.
The core of her strength lay in prayer and forgiveness, divine tools against evil. Saint Augustine teaches us that "Evil is nothing but the privation of good." This profound insight illuminated Santa Rita's entire existence: forgiveness, her love for Christ, and her contemplation of the crucifix became her bulwark against every absence of good, filling that void with divine love. Augustine further asserts that "God would not allow evil if He were not so powerful as to bring good from it." Santa Rita fully embodied this principle, transforming pain and adversity into opportunities for spiritual growth and mercy.
She also embraced another famous reflection from Saint Augustine: "Hope has two beautiful daughters: anger at the way things are and courage to change them." Through her example, she demonstrated that confronting evil with faith and love can lead to true redemption and inner peace.
-------- Bisaya Version --------
Ikawalong Huwebes ni Santa Rita - Parokya sa Santa Maria Assunta - Katedral sa Sora
Ang Maayo ug Dautan Si San Agustin mihatag og lawom ug inobatibo nga pagtan-aw sa problema sa dautan, ug misulay pagtubag sa pangutana: "Kung ang Diyos maayo ug makagagahum, asa gikan ang dautan?" Ang iyang paghunahuna gibuhat aron pamatud-an nga sayop ang mga Manikeo, nga nagtuo sa paglungtad sa duha ka magkasumpaki nga prinsipyo: ang usa ka maayo ug ang usa ka dautan.
Sumala kang Agustin, ang dautan wala’y ontolohikal nga substansya—wala kini naglungtad isip usa ka independenteng entidad. Gihulagway niya kini nga privatio boni, o kawad-an sa maayo. Ang dautan dili binuhat sa Diyos, apan resulta sa kagawasan sa tawo ug ang pagpili nga mobulag gikan sa labing taas nga maayo, mao ang Diyos. Sa laing pagkasulti, ang dautan mao ang kawad-an sa maayo, sama nga ang kangitngit mao ang kawad-an sa kahayag.
Naghimo si Agustin og tulo ka matang sa dautan:
Metapisikal nga dautan: Ang intrinsic nga kakulangan sa mga nilalang kompara sa hingpit nga pagkabalaan sa Diyos.
Moral nga dautan: Ang sala, nga mogikan sa kagawasan sa tawo sa pagpili sa gamay nga maayo kaysa mas dako nga maayo.
Pisikal nga dautan: Ang kasakit ug kalisdanan, nga mahimong adunay edukatibo ug redemptive nga bili.
Ang Dautan sa Balaang Kasulatan ug ang Gahum ni Hesus Ang tema sa dautan naglangkob sa tibuok Balaang Kasulatan, gikan sa Genesis hangtod sa Apokalipsis, nga nagpadayag sa plano sa Diyos sa pagtubos sa katawhan ug pagdaog batok sa dautan pinaagi sa Iyang gahum.
Sa Bibliya, nagpakita ang dautan sa lainlaing porma:
Orihinal nga sala: Ang dautan nasulod sa kalibutan pinaagi sa pagsupak ni Adan ug Eva (Genesis 3). Kini nga hitabo nagpamulong sa kalaglagan tali sa tawo ug sa Diyos, ug nagdala sa kasakit ug kamatayon.
Moral nga dautan ug sala sa tawo: Gisaysay sa Karaang Tugon kung giunsa ang sala mipakaylap sa katawhan, pinaagi sa mga istorya sama sa pagpamatay ni Cain kang Abel (Genesis 4) ug sa kadautan sa panahon ni Noe (Genesis 6).
Pisikal nga dautan ug kasakit: Nagpakita kini sa natural nga katalagman, sakit, ug mga dili pagkapatas, nga kasagaran giisip sa katawhan sa Israel ingon pagsulay o sangputanan sa sala.
Espirituhanong dautan: Si Satanas ug mga demonyo gikaila nga mga kaaway sa Diyos ug sa Iyang kabubut-on (Job 1; Zacarias 3). Ang espirituhanong dautan nagtinguha sa pagpahilayo sa tawo gikan sa Diyos.
Apan, sa tibuok Kasulatan, gipadayag sa Diyos ang Iyang kaugalingon nga mas dako kaysa sa dautan, nga naggiya sa Iyang katawhan ngadto sa pagtubos ug kaluwasan.
Ang Gahum ni Hesus Batok sa Dautan Pinaagi sa pagpakatawo ni Kristo, ang dautan direktang natubang sa usa ka talagsaon ug hingpit nga pamaagi. Si Hesus nagpakita nga Manluluwas, dili lamang nga nagapasaylo sa sala apan nagadaog usab batok sa dautan sa tanan nga porma.
Ang gahum ni Hesus sa mga demonyo: Sa mga Ebanghelyo, gipakita ni Hesus ang Iyang otoridad ibabaw sa mga espiritu nga dautan. Ang istorya sa pagpahawa sa mga demonyo sa Gadarene (Marcos 5:1–20) nagpakita nga si Hesus mao ang labing daog batok sa espirituhanong dautan.
Pag-ayo sa kasakit nga pisikal nga dautan: Gipaayo ni Hesus ang mga masakiton ug gikomfort ang mga nag-antos, nagpakita nga ang Iyang gahum labaw pa sa natural nga mga balaod. Ang pagkabanhaw ni Lazaro (Juan 11) nagpakita pag-ayo sa kadaugan ni Kristo batok sa kamatayon, nga mao ang kinatibuk-ang resulta sa sala.
Kadaugan batok sa sala: Ang paghalad ni Hesus sa krus mao ang sentro sa pakig-away batok sa dautan. Ang krus, nga daw kadaugan sa dautan, nahimo nga simbolo sa kaluwasan. Si Hesus nagdala sa sala sa kalibutan ug naghalad niini alang sa pagtubos, nagtanyag sa katawhan og bag-ong dalan ngadto sa pakigdait sa Diyos.
Ang pagkabanhaw: hingpit nga kadaugan: Pinaagi sa Iyang pagkabanhaw, nagadaog si Hesus batok sa dautan ug kamatayon. Gipakita Niya nga ang gahum sa Diyos mas dako kay sa bisan unsang puwersa sa paglaglag. Ang pagkabanhaw mao ang timaan sa bag-ong sinugdanan, diin magadaog ang maayo sa kahangturan.
Usa ka Mensahe sa Paglaum Ang mensahe sa Kasulatan klaro: ang dautan wala’y katapusang pulong. Pinaagi sa Iyang gugma ug sakripisyo, si Hesus mao ang hingpit nga mananaog batok sa dautan. Si Hesus nag-awhag sa Iyang mga tinun-an nga mosalmot niining kadaugan pinaagi sa pagtuo, pag-ampo, ug pagpamatuod. Sama sa giingon ni apostol Pablo: “Hain na, O kamatayon, ang imong kadaugan? Hain na, O kamatayon, ang imong dulon?” (1 Corinto 15:55).
Ang matag magtutuo gipanawagan nga mabuhi uban sa pagsalig ning kamatuoran ug dad-on ang gahum sa pagtubos ni Kristo sa kalibutan, nga makigbatok sa dautan pinaagi sa maayo.
Pangaliyopo alang sa ikawalong Huwebes
O himayaong Santa Rita sa Cascia, masanag nga bituon sa Kristohanong kalibutan,
ikaw nga gipasidunggan isip santa sa imposible nga mga kaso,
ikaw nagpakita sa labing taas nga kadaugan
sa pagtuo ug grasya sa Diyos.
Ang imong walay pagduhaduha nga pagsalig
sa gugma nga nagapawalay-sala ni Kristo
nagpasaka kanimo ibabaw sa kasakit sa kalibutan,
nga nahimong usa ka masanag nga
panig-ingnan sa paglaum ug kalooy.
Sa imong padayon nga paglantaw sa mga samad
sa Atong Ginoo, nakakaplag ka og walay kinutoban nga
tinubdan sa imong kusog, nga nakapunting sa korona
sa tunok nga nagtusok sa Iyang ulo, nga nagpadugo
og mahal nga dugo—usa ka timaan sa Iyang labing dako
nga sakripisyo alang sa katawhan.
Kining balaang panan-awon, nga nagpabilin og usa ka
di-matangtang nga marka sa belo ni Veronica,
nag-aghat kanimo sa pagpuyo isip instrumento sa kalinaw ug gugma.
Pag-ampo, O himayaong Rita, nga kami usab mapataas ang
among espiritu ngadto sa Walay Kataposan, makab-ot ang
lig-on nga pagtuo, ug mahimong mga saksi sa gahum sa
Labing Halangdon. Hinaot ang among mga pangamuyo,
kon tubagon, magpasidungog sa mga katingalahan sa Diyos
ug magapahayag sa walay kinutoban nga gahum sa gugma
sa Diyos, aron ang himaya sa Amahan mabati hangtod sa kahangturan.
Mubo nga pagsaysay sa espirituhanon nga kinabuhi ni Santa Rita
Si Santa Rita sa Cascia nakaatubang og daghang mga hagit sa iyang kinabuhi, gipalibutan sa lawom nga kasakit nga dili na angay paghisgutan dire. Apan, pinaagi niining mga pagsulay, mas nagpalig-on ang iyang espirituhanong kusog, ug nakakaplag siya og padayon nga kahupayan ug giya pinaagi sa pagtuo ug pag-ampo.
Usa ka mahigugmaon sa kalinaw bisan pa sa wala pa siya mosulod sa monasteryo, nadugangan kini nga inclination pinaagi sa iyang espirituhanong pagbasa ug debotong mga buhat sa kalooy ug paghatag. Nagkinabuhi si Santa Rita uban ang padayon nga katuyoan sa pagbatok sa dautan, pinili ang gugma ug kaligdong ni Hesus isip iyang mga armas alang sa kadaugan.
Usa ka walay pagkapuol nga tigpasiugda sa kalinaw, wala siya mahadlok sa pagpamatuod sa Ebanghelyo, bisan pa sa mga tensyon nga iyang giatubang sa kinabuhi.
Ang sentro sa iyang kusog anaa sa pag-ampo ug pasaylo, mga balaang hinagiban batok sa dautan. Si San Agustin nagatudlo kanato nga "Ang dautan dili lain kundili ang kakulang sa maayo." Kini nga lawom nga panan-aw nagpasanag sa kinatibuk-ang kinabuhi ni Santa Rita: ang iyang kapasaylo, gugma ngadto kang Kristo, ug ang iyang paglantaw sa krus nahimong baroganan batok sa tanang kakulang sa maayo, pinuno ang walay sulod pinaagi sa balaang gugma.
Gipahayag usab ni Agustin nga "Dili tugotan sa Diyos ang dautan kung dili siya labi nga gamhanan aron makuha ang maayo gikan niini." Si Santa Rita hingpit nga nag-ila niini nga prinsipyo, gibag-o ang kasakit ug kalisdanan ngadto sa mga oportunidad alang sa espirituhanong pagtubo ug kalooy.
Gidawat usab niya ang usa ka bantog nga pamalandong o reflection ni San Agustin: "Ang paglaum adunay duha ka matahum nga anak: kasuko sa unsa ang kahimtang ug kaisog nga bag-ohon kini."
Pinaagi sa iyang panig-ingnan, gipakita niya nga
ang pag-atubang (og dili pag dagan sa mga angay nga atubangon)
sa dautan uban ang pagtuo ug gugma,
mahimong magdala sa tinuod nga kaluwasan ug
kalinaw sa sulod sa kasing-kasing (sa kalag).
No comments:
Post a Comment